Yürüyen merdivenlerden çıkarken kulaklığını taktı, yavaşça etrafına baktı, ağır ağır yükseliyordu düşünceleri, elleri ceplerinde, gözleri 360 derecelik sanal tv insanlarında. Kulaklarında, beyninin içinde çalan müzik onu görünmez yapıyordu sanki, o hariç herşey yalandı, ya da sadece o yalandı... Öyle bir hazdıki müzikle yükselmek, insanları seyretmek, orada yokmuşsun gibi insanların yüzlerine gülümsemek, onlara mimikler sunmak, ve sadece yürümek, hayatı kulağındaki şarkı gibi görmek, içinde kaynayan, dışına verebildiğin kadar gerçek..........
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder