zembil

eeee ben şimdi yazarım
tırnaklarımla kazarım
dayanamam
tutunamam
çağlarım
ağlarım
öfkem uçar
nem tutar yanaklarım
soğuk nefesim atkıma değer
nekadar soğuk hava
ve nekadar sıcak bulunduğum yer
sağlamından bir yel eser
ankaranın ayazı
üfledi ruhuma
üşüdü eteklerim
ve kayboldu yedeklerim
sakladığım hınçlarım
kınında kılıçlarım
dışarlıklıyım artık
hiç oralardan olmamışım.
ben ne buraya aitim
ne bendeyim
biryerdeyim
biryerliyim
içimden gelen yere
memleket derim
ahhh çekerim
offf çekerim
güler geçerim
sonra bir tane düşer
kar gibi
beyaz gibi
soğuk gibi
temiz gibi
ben gibi
boyar gibi
kırmızıyı beyaza
kaplar tüm benliğimi
kendiliğimi
yürürüm sırtım dik
başım yukarda
ağzım açık
beklerken dilime düşsün diye taneler
sıcaklık değer yanağıma
bir el dokunur omzuma
döner bakarım
tam orda
işte ben