ağıtlarım, gözyaşlarım ve ıslak kağıtlarım

konuşamıyorum
duyamıyorum da
tek yapabildiğim yazmak
kelimelerimle iğneyle kazar gibi kazmak
yazmak, durmadan yazmak
göze değer, dile düşer, içe girer diye ummak
yazarken dinlerim ben
bazı notaları
kulağıma hoş gelen
yüreğime, telime değen
öyleyim işte
bazı şeyleri
bazıları olmadan beceremeyen
notalar var şimdi kulağımda
elleriyle tellere vuran bir üstaddan
ağlayan notalarla ağlama diyor
mümkünmü nağmeler dökülürken damlalar halinde
benim çağlamamam.
üstad çalar
ben ağlarım
içim dökülür satıra
tüm dünya sanki güler bana katıla katıla
neye yazgılıyım Ya Rab
ah şu yağmur birdaha konuşsa
anlatsa.
anladım hep herşeyi de
yapamadım be
beceremedim
konuştum, yaktım
sustum, yaktım
dokundum, yaktım
sakındım, yaktım
üzdüm, yaktım
üzüldüm, yaktım
kendim, ruhum, özüm
gözyaşı oldu, aktım
rüyadan uyandım
hayattan kalktım
tuz basmak nedirki yaraya
ben benliğime bıçak attım
içimde bi şey
nefes alacak yerim az sanki
kaybolup gidesim var
kaçasım var da, kendimden mümkün değil.
duruyorum, nereye gitsem?
olduğum yerde
ben sonunda gerçek beni bildim de
ve sonunda inandırabildim kendimi,
eskiden ben dediğim şeyi olmamayı becerebildiğimde
mutlu olabileceğime.