titrek mum ışığı

ucundan kırpıklıyorum hayatı
öğrenemedim
öğrenebilir miyim bilmiyorum.
kendim olmak dediğimin
hiçbişey olmadığını anladım sanki
ya da bir bok anlamadım da
sanrılarla yaşamaya devam ediyorum.
köşeleri var hayatın
sokaklar gibi
illaki döneceksin bazı yönlere
ama ben çocukluğumdan beri özürlüyüm
ne duvar ne kapı köşelerini görürüm
hep çarptım
halada çarparım köşelere
kafamı gözümü
bazı köşeler vardır
favori köşelerim
çok severim
hep gider çarparım
içim de öyle işte
içim derken ses işte
içten gelen
o öyle bir köşe ki
illa dinlicem onu
illa ki gidip ne derse onu yapıcam
kimi zaman boynu bükük kalıcam
kimi zamansa tanımışlıklarımdan dolayı şanslı sayıcam
ya biliyomusun
anlatamadım aklımdakini bu sefer
bu gün'düz
bu gece
her gece
birden çok hece
kimi zaman altı, kimi zaman üç hece
içim varya hala yüz derece
kaynatmakta
aratmakta
baktırtmakta
sözlerim kayıplarda şimdi
mum yaktım ama
gözlerim sanki karanlıkta...