ankara'm

ve ankara merhaba dedi baharın en sonuna
tam anlamıyla merhaba.
hiç eksik etmediği gibi
yine ıslattı beni iki tekerin üzerinde
iliklerime kadar hissettim yalnızlığını ankaranın
soğuk soğuk öptü yanaklarımı, dudaklarımı
içimi ürpertti, bir hoş oldum bir an
ve üşüdüm bir an korkarak
yanaklarıma dokundu ankaramın yağmuru
minicik elleriyle sildi yanaklarımı
ki ben de ağlamıştım zaten
ılık tuzlu gözyaşlarımı ayırdı yağmurdan
sonra bi rüzgar estirdi
öptü beni rüzgar inanmazsınız
kapatmadım kaskımın camını
bıraktım ki bilsin beni ankaram, yağmurum, rüzgarım
zaten hiç tutmamıştım elini kolunu
ne isterse o ankaranın
dün gece oldu bu karşılaşma
giremedim eve o yağmurda
dayanamadı yüreciğim
bırakmaya tekbaşına yağmuru, ankarayı
ıslandım yağmurun kokusuyla
ıslandım ankaranın dokusuyla
ıslandım en sağanağıyla gözyaşlarımın
ıslandım en korkunç rüyadan ter içinde uyanırcasına
hadi artık ama
uyanayım,yetti