karıncalı at

bir çiselemedir aklımdaki
öyle tatlı ıslatır ki yapraklarımı, dallarımı
ağıt gibi yağar üstüme
amma öyle tatlı yağar ki
ağıt mı öğüt mi bilemem
dururum da başımda, gidemem
diriltebilecekmişim gibi ölüyü
beklerim mumun ışığında
eh be hayat
zaten beklemek değil mi yaptırdığının çoğu
durup durup devam ettirmek
öyledir işte hayat
konuşturur adamı bi tuhaf
gönülle akıl arası
koca bir araf
tutunup atlı karıncaya
varmaya çalıştığımız yerler var bizim
bir umutla başdönmesiyle savaştığımız
dönerken gördüğümüz güneşi
vardım sandığımız
aslında olduğumuz yerde kaldığımız
ak'ımız, kara'mız
içimiz dışımız
yeşil'imiz, al'ımız
kanımız
susayım artık
çiselemem bitmeden
toprağımın kokusu dinmeden
yağmurlar daha uzağa gitmeden.