susabilmeliydim

ben hep aynı şeyi yapmışım
oturmuşum kalkmışım
tek ayak üstünde yatmışım.
dostuma da
anama da
sevdiğime de
aynı haltı satmışım.
ne konuşmayı bilmişim
ne susmayı
ne zamanını bilmişim
ne yerini
yerli yersiz dökülmüşüm
sonra da beklemişim ki
desinler "ama haklı".
yok ya
değilim haklı falan
şimdi bakalım geriye
nerem haklı
haklı olsam ben burda mı olurdum acep
hangi yakın uzak
hangi uzak yakında kalırdı
neyse işte
ben bu gidişle
daha çok ağlarım,
hayat geçişte.
beni ben yapan şey dediğim
sonra birden bildiğim
zamansız ve yersizlikmiş asıl ben
ama ne boktan bi ben
ne yurt kaldı ne yen
sözün özü
özün dibi
anlamak gibi
ben adam sandım kendimi
konuştuğum zamanlarda,
meğerse susmakmış asıl marifet,
incitmeden bekleyebilmek,
tüm zamansız ve yersiz sürçi lisanlarım
umarım ki affola...